|
เยี่ยมชม ครั้ง
21,382 สมาชิก
688 VDO
3,290
บลอก
288
บทความ
222
E-Book
495
บทความ IT
44
ตัวอย่างโค้ด
631
กระทู้
|
|
VDO เพื่อการศึกษา
JAVA
Ubuntu Linux Programming
Java GUI + MySQL Workshop
Java GUI ระบบร้านเช่าหนังสือ
JAVA GUI & MySQL Level 3 PHP
PHP โจทย์ปราบเซียน
Kohana 3 Workshop HTML & CSS for web design
แรงบันดาลใจ
-
web app
C C++
SQL
JAVA Web Framework
.NET Technology
VB.NET 2008 Basic
ภาษา C# เบื้องต้น iOS Programming
|
โปรแกรมเมอร์ยอดนักปิงปอง
เขียนเมื่อ: (13/11/2009 09:17:58) อ่าน: 7,487 คอมเมน: 42 ที่เขียนบทความนี้ ไม่ได้จะมาอวดอ้าง สรรพคุณอะไรนะครับ เีพียงแค่จะมาแชร์ มาเล่าเรื่องราวบางส่วน ให้คลายเครียดเท่านั้นเอง โห แล้วเห็นเพื่อน ๆ เค้าตบใส่กันแหลก ชนิดไม่ยั้งมือ โอ้วว แล้วมันรับลูกตบได้ยังไงหว่า ด้วยความโชคดีก็ว่าได้ ผมมีเพื่อนสนิทคนนึงมันเป็นนักกึฬาปิงปอง ผมยืนอ้าปาก ทั้งวัน พระเจ้าช่วย!!!!! เห็นเค้าเสริฟเหมือนในทีวีเลยครับ ตบสวนกันไกล ๆ โต้ะ โอ้ววววว ทำได้ยังไงเนี่ย เพื่อนเราที่เคยมองว่าเก่งสุดยอดนั้น กลายเป็นขี้ฝุ่นไปทันที ตอนนั้นในโรงเรียน มีนักกีฬาเกือบ ๆ สิบคน ฝีมือฝีเท้าผม เรียกว่า เกมส์ 21 พวกเค้าต่อให้ผมซัก 18 แต้ม ผมก็ยังแพ้ครับ แพ้จริง ๆ เพราะเล่นมาแล้ว เล่นเดิมเงินกับน่ะครับ เสียเงินทุกวัน เค้าต่อให้ขนาดนี้ ยังชนะไม่ได้เลย ในใจวาดฝันไว้ว่า ฉันจะเป็นคนเก่ง ฉันจะเป็นนักปิงปองที่เข้าคัดระดับประเทศ ในวันหนึ่ง ฉันต้องไปถึง พอมีคนรู้ความฝันผมเท่านั้นล่ะครับ พากันหัวเราะ ก้ากกกกกกกกก ต่อให้เล่นทั้งชาติก็ไม่มีวันเก่งได้ ฝีมือแค่หางเต่าแบบนี้ อืม ใช่ ณ วันนี้ผมฝีมือแค่หางเต่า แต่ไม่เป็นไร วันหน้าเราต้องไปถึง ผมเริ่มฝึกอย่างหนัก คิดค้นวิธีการฝึกขึ้นมาเอง ว่าจะมีตีโต้แบบไหน จะวิ่งกี่รอบสนาม จะตีท่าไหน กี่นาที กี่ครั้ง มีการจดบันทึกไว้อย่างละเอียด กลับบ้านผมก็ฝึกการตีลม ฝึกลูกเสริฟ วันแล้ว วันเล่า จากวันเวลา สู่วันเวลา จากที่เคยแพ้กลายเป็นว่า แต้มที่ต่อ ค่อย ๆ ลดลง จากเดิมเคยต่อให้ผม 18 แต้ม กลายมาเป็น 15, 13, 10, 8, 5, 3, 2, 0 และกลายเป็น สูสีกัน ผ่านการแพ้ ผ่านการตกรอบ ครั้งแล้วครั้งเล่า แค่ระดับอำเภอ ก็นับว่ายากเอาการ ผมก็ได้ซื้อไม้ใหม่ในปีต่อมา คือไม้ของ Butterfly F3 ราคา 230 บาท จำได้แม่นยังกะเพิ่งซื้อเลยล่ะครับ แล้วก็เริ่มสอนรุ่นน้องให้ตีปิงปอง เริ่มมีลูกศิษย์ มีคนสนใจมาให้ผมสอนไม่มาก เพราะ ตอนนั้น ผมเป็นแค่นักกีฬาตัวแทนโรงเรียน จนผมต้องปรับการฝึกให้หนักขึ้นอีก มาโรงเรียนแต่เช้า เริ่มวิ่งตอนตี 5 แล้วฝึกการตีกับผนัง ฝึกการสลับขา ฝึกสารพัด ตามที่ออกแบบไว้ในโปรแกรมการฝึก ของตัวเอง จนกระทั่งสามารถผ่านพัน เป็นตัวแทนของ อำเภอเข้าไปได้ ไปคัดในระดับจังหวัด คราวนี้ล่ะ ผมเครียดเลย เพราะเจอนักกีฬาจากโรงเรียนกีฬา จากโรงเรียนประจำจังหวัด และโรงเรียนอื่น ๆ พวกเค้าฝีมือเหนือผมจนมองแทบไม่เห็นฝุ่น เกมส์ 21 ผมโดนเก็บออก 0 แต้มได้อย่างสบาย ๆ เรียกว่า ผมมองไม่เห็นทางที่จะชนะได้เลย แม้แต่ครึ่ง % ก็ไม่มี การแพ้ ไม่ได้ทำให้ไฟมอดลง แต่กลับทำให้มันลุกโชนมากขึ้นไปอีก ผมจึงได้ฝึกให้หนักขึ้น วันนึง ๆ ผมจะตึลูกพื้นฐาน เรียกว่าเป็นการ นอคลูก ปกติแค่วันละหมื่นลูก กลายมาเป็นวันละเป็นแสน ๆ ลูก ฝึกให้หนัก เอาให้ร่างกายพังไปเลย ผมเริ่มฝึกอย่างหนักตั้งแต่เลิกเรียน ฝึกการตบ ฝึการทอป วันนึง ๆ จนปาดแขน ปวดไปหมดทั้งตัว ระบมทุกวัน เพื่อให้เอาชนะคู่แข่งขัน ในปีถัดไป ผมฝึกจนถึง 4 ทุ่ม กลับไปบ้านก็ยังฝึกเสริฟต่ออีก ก่อนนอนก็ตีลม ก่อนอาบน้ำก็ตีลม ว่าง ๆ ก็ตีลม จนเวลาผ่านไป วันแห่งการรอคอยก็มาถึง ผมคัดตัวเป็นตัวแทน โรงเรียนได้อย่างสบาย เป็นตัวแทนอำเภออย่างสบายมือ แทบไม่ต้องออกแรง ก็ชนะได้แล้ว จนมาถึงรอบระดับจังหวัด ต้องแข่งกับตัวแทนจากอำเภออื่น ๆ คราวนี้ล่ะ เด็กน้อยที่ปีก่อนมันตกรอบแรกอย่างไม่เหลืออะไรให้จดจำ มาวันนี้ผมเข้ารอบ ชนะตัวแทนจากที่อื่น ๆ และทะลุไปถึงรอบ ชิงชนะเลิศ จนกระทั่งผมคว้าแชมป์จังหวัดมาได้ ในปี 2544 จากนั้นผมก็ฝึกให้หนักไปอีก เพื่อเตรียมคัดเป็นตัวแทนระดับเขต ซึ่งจะมี 8 จังหวัดในภาคอีสาน ผมฝึกให้หนักเข้าไปอีก ตั้งใจให้มาก เหนื่อยแค่ไหนก็ไม่หยุด จนผมต้องให้คนสิบคนมาเล่นกับผมคนเดียว ต่อคิวกันเข้ามา ผมจะยืนตรงนี้ คนที่ว่าก็ลูกศิษย์ผมเองแหละ แหะ ๆ พวกเค้าก็ต่อคิวกันถือลุกคนละลูก ผมยืนฝั่งนี้คนเดียว เรียกว่าเป็นตัวยืนครับ ผมเป็นตัวยืนทั้งวัน ทั้งเลิกเรียน ทั้งเช้า ทั้งเสาร์ อาทิตย์ และแล้ว ฝันที่วาดไว้ก็มาถึง วันแห่งความยิ่งใหญ่ที่รอคอย ผมสามารถคว้าแชมป์ ในการแข่งขันคัดเลือกเป็นตัวแทน เขตการศึกษา 10 ได้ เย้ ๆ ในที่สุดก็จะได้ไปคัดชิงแชมป์ประเทศไทย เพื่อเป็นตัวแทนประเทศไทย ไปแข่งเอเชี่ยนเกมส์ที่เมืองปูซาน ประเทศเกาหลี เย้ ๆ ๆ ผมทั้งตื่นเต้น ทั้งดีใจ ในวันลงแข่ง "กีฬานักเรียนนักศึกษาชิงแชมป์ประเทศไทย" ที่จังหวัด ศรีสะเกษ ถึงแม้ในการแข่งขันครั้งนั้นผมจะแพ้ไป แต่ก็ไม่เสียใจ เพราะอย่างน้อยที่สุด ผมก็ไปถึงแล้ว ฝั่งฝันที่ได้วาดเอาไว้ แล้วเดินมา แลกมาด้วยหยาดเหงื่อ น้ำตา คำดูถูกเย้ยหยัน เสียงหัวเราะ และอะไรอีกสารพัด ปิงปอง ได้สอนอะไรผมมากมาย ได้ทำให้รู้ว่า ทุกคนเป็นคนเก่งได้ ไม่จำเป็นว่าคนนั้นจะต้องได้รับการฝึกฝนจากโคชระดับทีมชาติ ไม่จำเป็นว่าคนนั้นต้องร่ำรวย ต้องมีพื้นฐานที่ดี ต้องมีพรสวรรค์ ผมไม่เคยเชื่อในคำว่า พรสวรรค์ ผมเชื่อเสมอว่า ยอดคนไม่ได้มาจากชะตาฟ้าลิขิต แต่มาจากการดำเนินชีวิตของตัวเค้าเอง :: คำติชม ::
บทความ คอมเมน ล่าสุด
บทความ มาใหม่
Blog ที่มีคน Commnet ล่าสุด (10 รายการ)
|
CD มาใหม่ล่าสุด
CD ทั้งหมด Click
ข้อเสนอแนะจากสมาชิก
อันดับสุดยอดสมาชิก
VIP Member 15 คนล่าสุด
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
การเขียนโปรแกรม JAVA เบื้องต้น
50
บาท จำนวน 139 หน้า
|
ใช้ Kohana ได้ใน 24 ชั่วโมง
50
บาท จำนวน 111 หน้า
|
CakePHP ใน 8 วัน
50
บาท จำนวน 123 หน้า
|
PHP E-Commerce ใน 20 ชั่วโมง
50
บาท จำนวน 103 หน้า
|
เส้นทางสู่โปรแกรมเมอร์
50
บาท จำนวน 66 หน้า
|
|
บันทึกโปรแกรมเมอร์ เล่ม 1
50
บาท จำนวน 130 หน้า
|
|
Blog เมื่อวาน และวันก่อน ๆ
|
บันทึกประจำวัน ของสมาชิก
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
ติดต่อสอบถามได้ที่ คุณถาวร ศรีเสนพิลา Tel.086-8776053
Email: thekaroe@hotmail.com
